Archive for the ‘αναγνώστες’ Tag

«…ραγιάδες και τα παιδιά των παιδιών σας…!»   Leave a comment

Του Γιώργου Νικολαϊδη  (gnborn2shoot)

 

Αφορμή για το άρθρο λοιπόν η εύλογη και μεγάλη απορία του σήμερα για τις επερχόμενες εκλογές, που θέτει ο φίλος Ανώνυμος:

 

ΤΙ  ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ;!

 

Πολύς είναι ο «δεμένος» κόσμος  σε πολλά και καθημερινά που τον «τραβούν» με τον τρόπο τους  προς κάποιο κόμμα ή παράταξη.

Είναι η «παράδοση»  της οικογένειας, το συγγενολόϊ, οι φίλοι και οι «φίλοι», η «προοδευτική» παρέα στο καφενείο, οι «παραθυράκηδες»,μέχρι και  η στομφώδης και γεμάτη έπαρση  φωνή της γραμματέως που τηλεφωνεί (εκλογές γαρ) από …»το πολιτικό γραφείο του κου τάδε αρχιϋποκριτή –πολιτευτή-αρχιψεύταρου» για να διαφημίσει το λαμόγιο αφεντικό της,  πιστεύοντας μάλιστα ότι κάνει και μεγάλη…τιμή σ΄αυτόν που δέχεται το τηλεφώνημα,

( μα «βάζει» ακαριαία μυαλό μόνο αν πάρει απάντηση του στυλ: «Τους χαιρετισμούς μου στον απατεώνα το αφεντικό σου»).

 

Και επειδή συγχρόνως φρόντισαν να κάνουν «καζάνι»  το κεφάλι του ψηφοφόρου οι πολιτικάντηδες, βομβαρδίζοντάς τον απ΄το πρωϊ μέχρι το βράδυ ΜΟΝΟ με το «μνημόνιο» (γιατί ξέρουν οι πανούργοι ότι ΕΚΕΙ  έχει στραμμένη όλη του την προσοχή) και μην αναφέροντας το ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ για το αν θα πάνε ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ την επομένη των εκλογών φυλακή κάποιοι ( του ιδίου φυράματος με τους ίδιους βεβαίως), ή τι θα γίνει με το έγκλημα που ΜΠΗΚΕ  στο ίδιο μας το σπίτι με την ανοχή των

(ψευτο)νόμων (τους), ή  με της «κάθε καρυδιάς καρύδι» που μας κουβαλήθηκε εδώ (μόνο αν ξεσπάσει καμμιά λοιμώδης νόσος θα «τρέχουν» οι πολιτικάντηδες και οι σαθρές τους «υπηρεσίες» δείχνοντας και ΠΑΛΙ φυσικά ο ένας τον άλλο και πάει λέγοντας…), κλπ, ας σκεφτούμε ΑΠΛΑ:

 

Συμφωνείς λοιπόν ψηφοφόρε στο ότι οι μέχρι τώρα ήταν ΑΠΟΤΥΧΕΣ (διαβάζεται αποτύχες = μέγιστοι αποτυχόντες) περιωπής και ΤΙΠΟΤΕ  ΑΛΛΟ,  ναι ή όχι;

 

Αν πείς ΝΑΙ,  ψήφισε τότε οποιονδήποτε ΑΛΛΟΝ εκτός απ΄αυτούς.(Η μήπως τους (ξανα)θέλεις για ακόμη μεγαλύτερη…αποτυχία;)

ΑΥΤΗ θα είναι η ΜΕΓΑΛΗ σου νίκη! Μια καινούργια αρχή! ΔΕΝ θα είναι δα και λίγο!

Με «ζόρι» μεν στη αρχή, αλλά σιγά-σιγά θα δεις (επιτέλους) να αλλάζουν οι καταστάσεις. Και όταν δεν είσαι πια «μπερδεμένος» όπως λες (και δικαίως), θα σκεφτείς καλύτερα και σοφότερα για παραπέρα…

 

Αν πεις ΟΧΙ, ΜΗΝ έχεις καμμιά απαίτηση μετά  για κάτι καλύτερο, ακροβολίσου κι εσύ ψάχνοντας κανέναν βουλευτάκο για  το ρουσφετάκι σου και κάνοντάς τον ίσως και…κουμπάρο για να «καμαρώνεις», ξύπνα και κοιμήσου με το «βόλεμα» της κόρης και του γιού σου, μα και τις  σφαλιάρες (που θα γίνουν μπουνιές) και που θα συνεχίσεις να τρως (και να τρώμε)…

 

«Ραγιάδες εσείς, ραγιάδες τα παιδιά σας, ραγιάδες και τα παιδιά των παιδιών σας…!»

 

( Φιλμ «Παπαφλέσσας», ο ομώνυμος ήρωας προς κάποιους  (άτολμους)  που σοφίζονταν «λόγους» για αναβολή της Επανάστασης).

 

gnborn2shoot  (χωρίς βίντεο αυτήν  την φορά)

Advertisements

Ο «παλαιός», ο «νέος» και ο «πεπαλαιωμένος νέος».   Leave a comment

Του  Δημήτρη Μάρδα

Αν. καθηγητή, Τμήματος Οικονομικών Επιστημών τουΑΠΘ

 

Οι υποψήφιοι βουλευτές κατατάσσονται σε τρεις ομάδες: Στην ομάδα όπου εντάσσονται οι γνωστοί «παλαιοί», σε μια δεύτερη αυτήν των «νέων υποψηφίων» και τέλος σε μια τρίτη εκείνη των «πεπαλαιωμένων νέων υποψηφίων».

Την πρώτη την ομάδα τη ζήσαμε χρόνια και διαπιστώσαμε –πλην εξαιρέσεων– την ανεπάρκεια της.

Η δεύτερη ομάδα των νέων, αποτελείται από ένα σύνολο επαγγελματιών, επιστημόνων, ανθρώπων της πιάτσας, με ένα αξιόλογο βιογραφικό. Τα άτομα της ομάδας αυτής είναι μέλη του κόμματος, (ή προσωπικότητες εκτός κομματικών σχηματισμών) αλλά δεν εντάσσονται στην πολιτική πελατεία των βαρόνων της πολιτικής. Δεν γυροφέρνουν στα πολιτικά γραφεία μη ανήκοντας λοιπόν στις στρατιές των «παλαιών». Έχουν τη δική τους προσωπικότητα και ως αυτόφωτοι λοιπόν, πορεύονται μόνοι τους στις εκλογές. Αν κάποιοι από αυτούς υπηρέτησαν το κράτος, για μικρό χρονικό διάστημα, αυτό έγινε εν πολλοίς, λόγω των δικών τους ικανοτήτων και όχι εξαιτίας μιας σθεναρής στήριξης ενός πολιτικού γραφείου.

Στην τρίτη ομάδα των «πεπαλαιωμένων νέων», ανήκουν στελέχη του κόμματος που κατεβαίνουν για πρώτη φορά στις βουλευτικές εκλογές, από την άλλη όμως παρουσιάζουν κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ορισμένοι από αυτούς δε δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους εκτός κόμματος / κυβέρνησης, καθώς όλη τους επαγγελματική καριέρα δικαιολογείται από την κατοχή θέσεων σε γραφεία υπουργών ή στο Δημόσιο με τις ευλογίες του κόμματος.

Γενικά θεωρούνται γέννημα θρέμμα του κόμματος / κράτους. Γνωρίζουν καλά τους μηχανισμούς της διαπλοκής και πορεύονται με τις ευλογίες ενός βαρόνου πολιτικής, καθώς ανήκουν στην στρατιά του. Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως «ουρές» των πολιτικών γραφείων, αποτελώντας, αν και «νέοι υποψήφιοι», μια γνήσια έκφραση ενός φθαρμένου πολιτικού συστήματος, που το υπηρετούν χρόνια.

Αν οι ψηφοφόροι εμπιστευθούν άτομα που ανήκουν στην πρώτη και τρίτη κατηγορία, τότε με την ετυμηγορία τους θα δώσουν παράταση χρόνου σε ένα πολιτικό σύστημα, που μέσα από την ανεπάρκεια των εν δυνάμει βουλευτών του, θα καταρρεύσει στο άμεσο μέλλον.

Αν τολμήσουν και αναδείξουν άτομα της δεύτερης κατηγορίας, τότε η χώρα μπορεί να απαλλαγεί από τον κακό της εαυτό. Το τελευταίο, θα εξαρτηθεί από τη δύναμη και το εκτόπισμα που θα αποκτήσει η συγκεκριμένη ομάδα. Τα άτομα της ομάδας αυτής θα έχουν να αντιμετωπίσουν ένα σύνολο διαπλεκομένων, φθαρμένων και ενίοτε διεφθαρμένων «παλαιών» και «πεπαλαιωμένων νέων βουλευτών» με περιορισμένες δεξιότητες!

Οι επαναστάσεις ξεκινούν με το «εμείς»   Leave a comment

Του Κωνσταντίνου Καλαμίδα*

Μία φίλη μου σε κάποια κουβέντα μας, μου είπε το εξής: «Ο Θρησκευτικός μου, έλεγε… Όταν το ένα δάκτυλο δείχνει εσένα, τα άλλα τέσσερα δείχνουν εμένα».

Το τελευταίο καιρό όπως όλοι μας έτσι και εγώ δεχόμαστε πληθώρα πληροφοριών οι οποίες θέλουν το οικονομικό μέλλον της χώρας μας αβέβαιο.  Να σας πω την αμαρτία μου με τα μαθηματικά ποτέ δεν τα πήγαινα καλά οπότε συγχωρέστε με που ακόμα δεν ξέρω τι είναι το PSI.

Ωστόσο βλέπω μια «αγανάκτηση» του κόσμου που τουλάχιστον στον δικό μου μικρόκοσμο περιορίζεται σε φράσεις κλισέ του τύπου «ας τα πάρουν από τους πολιτικούς», «να τα πάρουν από αυτούς που τα έφαγαν», «αλήτες πολιτικοί προδότες», «το γουδί δεν θα φτάσει για όλους» και άλλες τέτοιες βαριές κουβέντες.

Σίγουρα δεν είμαι σε θέση να κρίνω κανέναν από αυτούς που τις ξεστομίζουν διότι δεν μπορώ να κρίνω αν έχουν δίκιο ή άδικο. Ο πατέρας του Λευτέρη μου φαίνεται λογικό να διαμαρτύρεται όταν από τα λεφτά που του κρατούσαν τόσα χρόνια, από τον ιδρώτα του προσώπου του δεν του τα επιστρέφουν πίσω και του απαντούν «το εφάπαξ όταν μπορούμε». Μου φαίνεται λογικό ο ελεύθερος επαγγελματίας όταν καταβάλει για το ΤΕΒΕ του 500€ περίπου το δίμηνο να διαμαρτύρεται που χρειάζεται και 20€ για του γράψει ο γιατρός τα φάρμακα.

Αυτό που για εμένα είναι ανησυχητικό είναι πως κατηγορεί ο ένας τον άλλον για την κατάσταση που έχουμε φτάσει, ως γειτονιά, ως πόλη, ως νομός, ως χώρα, ως έθνος.

Νευριάζουμε όταν ακούμε έναν δημόσιο υπάλληλο να λέει: «Μου έκοψαν 300€. Έπαιρνα 1800€ και τώρα μόλις μπορώ και τα βγάζω πέρα». Ενοχλούμαστε όταν ακούμε για μεγάλο-οφειλέτες του δημοσίου και εμάς μας βάζουνε χαράτσια.

Ναι τα κατάφεραν, έσπασαν την κοινωνική μας συνοχή.

Δεν έπρεπε ποτέ να μας ένοιαζε πόσα έπαιρνε ή παίρνει ο ΟΤΕτζής, ο ΔΕΗτζής, ο υδραυλικός, ο ηλεκτρολόγος, ο δάσκαλος, ο αστυνόμος. Αυτό που πρέπει να μας νοιάζει είναι αν όλοι οι παραπάνω «άξιζαν» τα λεφτά που έπαιρναν/παίρνουν και αν είναι αρκετά παραγωγικοί. Δεν με νοιάζει αν ο δάσκαλος παίρνει 2000€ μισθό. Με νοιάζει να παίρνει 2000€  και το παιδί μου να μαθαίνει γράμματα στο σχολείο και όχι να ξοδεύω άλλα 3000€ το χρόνο στα φροντιστήρια για να έχει το παιδί μου ολοκληρωμένη μάθηση.  Λίγο πολύ την αλήθεια την ξέρουμε. Το θέμα είναι πόσο θέλουμε να την δούμε.

Ξαφνικά ανακαλύψαμε τον πύρινο λόγο του Πάνου Καμένου. Τα ανεξάρτητα blog που μας ενημερώνουν αντικειμενικά και υπεύθυνα. Ξαφνικά ανακαλύψαμε την Αμερική.

Το πόσο ευθυνόμαστε εμείς για την όλη κατάσταση το ξέρουμε;

Μεταξύ μας οι νεολαία λέμε; Το Coral, το Vogue, το Shark, το Maison, η Πολιτεία είναι κάθε Παρασκευή και Σάββατο γεμάτα. Αλήθεια ποιος από εμάς όταν μας έπαιρνε δεν κάναμε το χαϊλίκι μας; Μην βιαστείτε να απαντήσετε ….

Εγώ λοιπόν ήμουν ο πρώτος και δεν ντρέπομαι να το πω. Ναι πέταξα και λουλούδια στο Κιάμο. Ήπια και τις σαμπάνιες μου στο Vogue. Ήπια και τις μπύρες μου στο Maison. Και; Αυτά έγιναν… έμαθα και συνεχίζω!

Δεν χρειάζεται να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον για την κατάσταση.

Πρέπει απλά να αναλογιστούμε που έκανε ο κάθε ένας, από εμάς λάθος. Ο 20άρης για τα γούστα που βγάζει στην πλάτη του μπαμπά του. Ο μπαμπάς γιατί είχε 20χρόνια τις ίδιες κυβερνήσεις, η γιαγιά γιατί δεν θέλησε ποτέ να μας χαλάσει χατίρι για να μην περάσουμε αυτά που πέρασε αυτή.

Όταν τελειώσουμε με την αυτοκριτική μας, τότε θα είμαστε έτοιμοι.

Γιατί οι επαναστάσεις ξεκινούν με το εμείς, και όχι με το εγώ.

 

Κωνσταντίνος Καλαμίδας είναι Σύμβουλος της Δημοτικής Κοινότητας Περαίας του Δήμου Θερμαϊκού και Ιδρυτής της Ανεξάρτητης Κίνησης Νέων Αν. Ακτής «Μπροστά οι Νέοι»

Και η υπομονή έχει και τα όριά της   Leave a comment

Για πολλοστή φορά αναγκάζομαι να διαψεύδω κακοπροαίρετες και κακόβουλες κατηγορίες εναντίον μου. Ποτέ άλλοτε στην ζωή μου δεν συκοφαντήθηκα τόσο πολύ, για τόσα πολλά και μάλιστα χωρίς να δώσω αφορμή, παρά τώρα που ασχολούμαι με την πολιτική.

Έτσι παρ’ όλο που το τόνισα πολλές φορές προφορικά, θέλω να το επαναλάβω γραπτά με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι :

α) Δεν είμαι (ακόμα τουλάχιστον) «Μιντιάρχης» και δεν είμαι ιδιοκτήτης κανενός site, παρά μόνο του blog: e-thermaikos.blogspot.com. Θα συνεχίσω την έκδοση της πολιτικής εφημερίδας (με το όνομα «Τα εν Δήμω . . . εν Οίκω» – όπου υπάρχει και το όνομά μου) και ενημερώνει όσο το δυνατόν αντικειμενικότερα τους δημότες. Ήδη κυκλοφορεί ηλεκτρονικά το παραπάνω έντυπο, το οποίο μπορεί οποιοσδήποτε να το κατεβάσει από το ιστότοπο http://www.scribd.com/doc/77691560. Προσωπικά όχι μόνο δεν συμμετέχω, αλλά διαφωνώ με την πολιτική, που επέλεξαν να ακολουθήσουν οι ιδιοκτήτες του farosnews.gr. Αν πράγματι ήθελαν να κρατήσουν ίδιες αποστάσεις από όλους τους πολιτικούς και τις πολιτικές, τότε θα είχαν αναρτήσει την παραπάνω ηλεκτρονική εφημερίδα δίπλα στην εφημερίδα του κου Μαυρομάτη. Αυτό δείχνει τουλάχιστον έλλειψη αντικειμενικότητας.

β) Η πρόθεσή μου είναι να βοηθήσω και όχι να βάζω «τρικλοποδιές» στην διοίκηση. Στην επιστολή μου προς τον Δήμαρχο, την οποία δημοσίευσα στο προσωπικό μου blog (http://eu-thermaikos.blogspot.com/2012/01/blog-post.html), γράφω ότι «η διοίκηση μας παλεύει με την καθημερινότητα του πολίτη, που αμείλικτη περιμένει κάθε πρωί» και ότι «τα στελέχη μας καταβάλουν έναν τιτάνιο αγώνα να ανταπεξέλθουν και αυτό αναγνωρίζεται από όλους τους αντικειμενικούς κριτές της πολιτικής». Η επιστολή αυτή εκφράζει την αγωνία μου για το σήμερα και το αύριο, κάτι το οποίο με απασχολεί σε μέγιστο βαθμό και δεν μπορώ να κάθομαι στην καρέκλα του Προέδρου, αδρανής και αδιάφορος. Αισθάνομαι ότι εκλέχθηκα όχι για να κάνω μια απλή διαχείριση των χρημάτων των δημοτών (που όλοι γνωρίζουμε πλέον, πόσο λίγα είναι) ή για να εξυπηρετήσω – βοηθήσω 5-10 συνδημότες μας, αλλά για να δώσουμε ή καλύτερα να δημιουργήσουμε λύσεις στα προβλήματα των δημοτών. Και πάντα πίστευα ότι η ανάπτυξη είναι η μόνη λύση. Είναι αυτή που θα φέρει δουλειές στους δημότες, άρα και χρήματα στις τσέπες τους και φυσικά στα ταμεία του Δήμου, για να μπορέσει με την σειρά του να κατασκευάσει τις απαραίτητες υποδομές και να κάνει κοινωνική και πολιτιστική πολιτική. Προτρέπω λοιπόν στον δήμαρχο ο οποίος έχει απορροφηθεί στην αντιμετώπιση της καθημερινότητας, να «κάνουμε την υπέρβαση και να αφοσιωθούμε όλοι μας, ενωμένοι, στα θέματα της ανάπτυξης».

Αλλά δεν είναι μόνο οι συκοφαντίες εις βάρος μου, που πολλές φορές αναγκάζομαι να διαψεύδω. Στα 50 μου χρόνια για πρώτη φορά είχα ανυπόστατες καταγγελίες εις βάρος μου – φωτιές που άναψαν κάποια ανώνυμα ανδρείκελα. Για πρώτη φορά αισθάνθηκα να απειλείται η ζωή μου, η συνοχή της οικογένειάς μου, αλλά και αυτά που έχτισα τόσα χρόνια, γιατί απλά σκέφτηκα ότι πρέπει να πολεμήσω για μια καλύτερη ζωή για τα παιδιά μας, για όλους μας.  Δυστυχώς διαπιστώνω ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η ανοησία, η αδικία και η κακία είναι χαρακτηριστικό των φελλών ανθρώπων, που επιπλέουν.

Στεφανίδης Κυριάκος

Επιστολή στον Δήμαρχο κο Αλεξανδρή Ιωάννη   1 comment

Εδώ και 1 χρόνο αναλάβαμε την βαριά ευθύνη της διοίκησης του νέου Δήμου μέσα στο πλαίσιο:

1.      Μιας πρωτοφανούς κρίσης, Ελληνικής αλλά και παγκόσμιας. Μιας κρίσης που έχει διαλύσει όλες τις δομές της δημόσιας διοίκησης, την οικονομία στο σύνολο της, το κράτος κοινωνικής πρόνοιας, τις περισσότερες οικογένειες και έχει δημιουργήσει ένα εκατομμύριο ανέργους.

2.      Μιας πρωτόγνωρης κατάστασης που αφορά την εφαρμογή του σχεδίου του νόμου του Καλλικράτη, για την συνένωση τριών υφιστάμενων Δήμων, οι οποίοι στην πλειονότητα τους είχαν υπέρογκα χρέη και δομικά λειτουργικά προβλήματα. Ο Καλλικράτης μας εισήγαγε σε μια νέα δομή με νέες υποχρεώσεις και λειτουργικές απαιτήσεις, χωρίς όμως να μας δώσει και τους απαραίτητους πόρους, και μ’ ένα ελλιπέστατο θεσμικό πλαίσιο.

3.      Μιας μείζονος αντιπολίτευσης, η οποία κάνει πόλεμο φθοράς στην διοίκηση, με μόνο κριτήριο την δημιουργία προϋποθέσεων για να καταλάβουν την εξουσία του Δήμου. Ασκούν πολιτική ζημίας ενάντια στον Δήμο και ιδιαίτερα τους πολίτες, οι οποίοι δοκιμάζονται από την κρίση, για να επιτύχουν πολιτικά αμοραλιστικά οφέλη.

Η διοίκηση μας, με την θάλασσα αυτή των προβλημάτων, παλεύει με την καθημερινότητα του πολίτη, που αμείλικτη περιμένει κάθε πρωί. Τα στελέχη μας καταβάλουν έναν τιτάνιο αγώνα να ανταπεξέλθουν και αυτό αναγνωρίζεται από όλους τους αντικειμενικούς κριτές της πολιτικής μας.

Η παρούσα επιστολή μου έχει αιτία την αγωνία μου για τα προβλήματα των συμπολιτών μας, για τα οποία γίνομαι αποδέκτης ως πολιτικός, αλλά και ως γιατρός του ΕΣΥ. Κάθε μέρα γίνομαι αποδέκτης του πόνου των συμπολιτών μας. Οι άνεργοι αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν η μια μετά την άλλη, οι επιχειρήσεις εστίασης, που απασχολούν μεγάλο αριθμό εργαζομένων βρίσκονται σε δραματική κατάσταση και κυρίως μετά την τελευταία άνοδο του ΦΠΑ, η αλιεία και η γεωργία δοκιμάζονται σε μέγιστο βαθμό. Παντού βλέπω ανέργους, οικογένειες χωρίς θέρμανση, χωρίς βασικά είδη διατροφής, αρρώστους που στερούνται της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, λόγω της κατάρρευσης του ΕΣΥ.

Δήμαρχε,

‘Oλες αυτές οι φωνές αγωνίας και πόνου δεν με αφήνουν να ησυχάσω. Όσα και αν έχουμε κάνει είναι λίγα μπροστά στον πόνο που απλώνεται γύρω μας. Η λύση είναι μόνο μια. Ανάπτυξη και μόνο Ανάπτυξη.

Δυστυχώς η καθημερινότητα και τα προβλήματα της, μας έχουν απορροφήσει. Πρέπει όμως, να κάνουμε την υπέρβαση και να αφοσιωθούμε όλοι μας, ενωμένοι, στα θέματα της ανάπτυξης. Να σημάνουμε γενικό συναγερμό στο Δήμο και όλοι μαζί σαν ένα σώμα, πολίτες, φορείς, επιχειρηματίες, συμπολίτευση και αντιπολίτευση, να πολεμήσουμε για την επιβίωση μας, αφήνοντας κατά μέρος τα προσωπικά μας και τις διαφορές μας, έστω και αυτή την ύστατη στιγμή.

Ήρθε η ώρα των πολιτών, της κοινωνίας. Πρέπει να ξαναγίνουμε κοινωνία. Πρέπει να προτάξουμε το εμείς, στο εγώ. Μόνο ενωμένοι όλοι μαζί θα επιβιώσουμε, αλλιώς θα χαθούμε.

Η τοπική κοινωνία περιμένει με αγωνία από εμάς, που μας εξέλεξε, να βγούμε μπροστά και να δώσουμε λύσεις – να δημιουργήσουμε λύσεις

Ήρθε η ώρα να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να μετατρέψουμε τον Δήμο σε μοχλό ανάπτυξης

Η ανάπτυξη είναι η τελευταία γραμμή, η τελευταία ελπίδα για την επιβίωσης μαςΕίναι μονόδρομος

Τώρα είναι η ώρα της δράσης

 

Με εκτίμηση

Στεφανίδης Κυριάκος

Ταπεινοί και καταφρονεμένοι   Leave a comment

Στην Αμαλία Κ., που μπόρεσε να γίνει

η φωνή εκείνων που δεν είχαν φωνή

 

 

Τους γνωρίζαμε από παλιά αλλά τώρα έχουμε λόγο να τους παρατηρούμε πιο προσεκτικά. Καθώς οι χριστουγεννιάτικές γιορτές πλησίαζαν η παρουσία τους μοιάζει να είναι πιο αισθητή παρά ποτέ. Θέλετε το γενικότερο κλίμα της κατήφειας; θέλετε η οικονομική ύφεση που φόρεσε τα χειρότερα της αξεσουάρ (ανεργία, δυσπραγία, απολύσεις, φτώχεια, ακρίβεια, λουκέτα); Εκείνοι ήταν παρόντες: στο παγκάκι του πάρκου, τη γιορτή του γηροκομείου, το προαύλιο του ειδικού σχολείου, την τραπεζαρία του ιδρύματος, το άσπρο δωμάτιο του νοσοκομείου, το συσσίτιο της ενορίας. Φαίνονται πλέον πιο οικείοι από ποτέ.

Αυτοί ήξεραν από κακουχίες, από διακρίσεις, από δυσκολίες, από πόνους καλύτερα από τον καθένα. Δεν συνήθιζαν όμως τις καταλήψεις, τις απεργίες, τις πορείες… Απλώς έδειχναν τη δύναμη τους βιώνοντας τη δική τους προσωπική ιστορία.

Έχει λεχθεί ότι οι άνθρωποι είναι προικισμένοι με τη δύναμη να υποφέρουν πολλά, όσο μπορούν να υποφέρουν τον εαυτό τους. Μπορούν να ζήσουν δίχως ελπίδα, φίλους, βιβλία ακόμη και χωρίς μουσική, φτάνει να μπορούν να ακούν την σκέψη τους, το πουλί που κελαηδά στο παράθυρο και την απόμακρη μελωδία της θάλασσας.

Για τους παλιούς μας γνώριμους, τους ταπεινούς και καταφρονεμένους, η ζοφερή άχλη των κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων είναι «φίλη καρδιακή». Ωστόσο η παρέα είναι πλέον τώρα πολύ μεγαλύτερη καθώς έχουν προστεθεί νέα μέλη: απολυμένοι, νεόπτωχοι, δανειόπληκτοι, νέοι άστεγοι, όλοι θύματα της ύφεσης που μοιάζουν να ξεπήδησαν από το μουχλιασμένο έρεβος των βιβλίων του Ντίκενς. Αυτή τη φορά είναι τόσο πολλοί που δεν μπορούμε να προσποιηθούμε ότι δεν τους βλέπουμε.

Φέτος ο Αη-Βασίλης δεν είχε τίποτε για εκείνους στο σάκο του. Ίσως του χρόνου δε φέρει τίποτε και σε μας. Κι έτσι το δώρο μας να γίνει η ζεστή συντροφιά τους, το δώρο τους η δική μας συντροφιά. Ας τη χαρούμε!

Καλά Χριστούγεννα και Χρόνια Πολλά.

 

 

Θεόδωρος  Κουτρούκης

Οι άνθρωποι γεννούνται αμόρφωτοι, αλλά όχι ηλίθιοι (άρθρο του Προέδρου του Δ.Σ Δήμου Θερμαϊκού κ. Στεφανίδη)   Leave a comment

Μπορεί σήμερα οι δημότες να αποζητούν από την σημερινή διοίκηση να επιδείξει ευφυΐα, ευελιξία και ταχύτητα για να δώσει λύση στα προβλήματα της καθημερινότητας, αλλά ας αναρωτηθούν πως θα ήταν τα πράγματα σήμερα, αν αυτοί που μας διοίκησαν τα προηγούμενα χρόνια ήταν ευπατρίδες και προέβλεπαν τα προβλήματα που δημιουργούσαν οι επιλογές τους. 

Η σημερινή τραγική οικονομική κατάσταση του Δήμου δεν μοιάζει με «ξαφνική μπόρα».  Είναι απόρροια γεγονότων που συνέβησαν τα τελευταία χρόνια και δυστυχώς έχει και θα έχει συνέπειες για όλους μας και στα επόμενα χρόνια. Η Διεθνής Οικονομική κρίση, η δημοσιονομική κρίση στην Ελλάδα, η μειωμένη χρηματοδότηση με τον Καλλικράτη, τα υπέρογκα χρέη των προηγούμενων χρόνων που κληρονομήσαμε από τις προηγούμενες διοικήσεις των δήμων, η «πολιτική της καμένης γης» από κάποιους δημάρχους πριν αναλάβει η σημερινή διοίκηση, η πολιτική των «καθυστερήσεων» στο έργο της Διοίκησης είναι κάποιοι σοβαροί λόγοι που βρισκόμαστε όλοι οι δημότες σ’ αυτήν την κατάσταση.

Λάθη όμως έχει κάνει και η σημερινή διοίκηση, η οποία σε πολλές περιπτώσεις επέλεξε λανθασμένες επιλογές και επέδειξε αργοπορία στην λήψη και αδυναμία στην εκτέλεση των αποφάσεων.

Δεν μπαίνουν όλοι στο ίδιο τσουβάλι

Πιστεύω όμως ότι ο κυριότερος λόγος για την σημερινή κατάσταση του Δήμου μας είναι η κακοδιοίκηση και η κακοδιαχείριση των πρώην δήμων και κυρίως στον πρώην δήμο Μηχανιώνας. Η Ελλάδα μπορεί να χρειάστηκε 40 χρόνια για να χρεοκοπήσει, αλλά μόνο 8 χρόνια στον πρώην Δήμο Μηχανιώνα. Από την μια οι αλόγιστες δαπάνες χωρίς κανένα σεβασμό στα χρήματα των δημοτών και χωρίς να έχει γίνει κανένα ουσιαστικό – αναπτυξιακό έργο. Εκατοντάδες ρουσφετολογικές – άστοχες προσλήψεις, αμέτρητες παράνομες κατατμήσεις έργων (ώστε να γίνονται απ’ ευθείας ανάθεση σε «ημετέρους»), αμέτρητες αδικαιολόγητες εργασίες και μελέτες, υπερτιμολογήσεις, κλπ. Από την άλλη δε, είχαμε μια αδυναμία στην είσπραξη των εσόδων, ή οι ρουσφετολογικές διαγραφές λογαριασμών, σε βάρος όμως, των συμφερόντων του Δήμου. Πουθενά δεν υπήρξε μια συνετή διοίκηση, πουθενά δεν υπήρχε αξιολόγηση – έλεγχος. Οι όροι: αποδοτικότητα, χρησιμότητα, ιεράρχηση – προτεραιότητα, αξιολόγηση αναγκών ήταν άγνωστες στην διοίκηση του Δήμου. Όλα ήταν στο πόδι – με οδηγό το πολιτικό συμφέρον κάποιων. Αλλά για να είμαστε ρεαλιστές, κάτι ανάλογο, ίσως σε μικρότερο η μεγαλύτερο βαθμό, γινόταν και σε άλλους δήμους, όπως φαίνεται από τα χρέη των.  Αυτό όμως που είναι διαφορετικό και το σοβαρότερο για εμένα, είναι η ανευθυνότητα που επέδειξε η προηγούμενη δημοτική αρχή, που χρέωσε τους δημότες με 3.000.000 ευρώ για να αναλάβουν πρόστιμα άλλων (πάντα για το πολιτικό τους όφελος), και η ανικανότητα τους να ελέγξουν (άρα να διοικήσουν) το ταμείο του Δήμου με αποτέλεσμα να χαθούν 900.000 ευρώ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Αρέσει σε %d bloggers: